چکیده
فریدون جنیدی، پژوهشگر شاهنامه و فرهنگ ایران باستان، پس از سی سال تلاش مداوم، شاهنامة مصحَّح خود را به چاپ رساند. شاهنامۀ فردوسی، همانند بسیاری از آثارِ بهجامانده از سالیان دور، دستخوش تغییرات بسیاری گشته، که منجر به الحاق ابیاتی سست و بدون پشتوانه به سرودة فردوسی شده است. همۀ شاهنامهشناسان بر الحاقی بودن بخشی محدود از شاهنامه اتّفاقنظر دارند؛ اما تصحیحهای مختلفی که تا به حال از این کتاب به چاپ رسیده است، هریک در کنار ارزشها، دارای کاستیهایی نیز هست و هنوز نسخهای پیراسته که مورد پذیرش همۀ شاهنامهشناسان باشد و بر بینقص بودن آن گواهی دهند، عرضه نشده است.